پریږدم. خوشې کوم. بښم. آزادوم

د ښځې طبیعت د تلپاتې خدمت او د نورو لپاره د آسانتیا څخه نه دی اوبدل شوی. پیړۍ پیړۍ ښځو ته زده کړل شوې: «غوسه مه کوه، ته نرمه یې. صبر وکړه، ته هوښیاره یې». او موږ د سپکاوي تېرولو ته عادت شوې، زهرجن بار راټولوو چې بدن او روح ورانوي.

د هغې نړۍ فلسفه د داخلي آزادۍ د لویې مراسم پر بنسټ ولاړه ده.

هغه شېبه راځي چې باید کرښې ته ورسیږې او ووایې: «هر هغه څه پریږدم چې زما نه وو. د نورو پورونه خوشې کوم. خپلې کمزورتیاوې بښم. د ژوند لپاره ځای آزادوم». دا د نړۍ پر ضد بغاوت نه دی. دا کور ته راستنیدل دي — خپلې پاکۍ، آرامۍ او شاهي وقار ته.