د پوخوالي دوه افراطونه: د خوشامدۍ او ویجاړونکې لاسوهنې ترمنځ

د نسلونو د اړیکو څارلو پر مهال مې ډېری وختونه همدا یو ډرامه لیدلې: کله چې مور او پلار خپل د تکیه ځای نه لري، دوی ناچار یو له دوو افراطونو ته لوېږي. ځینې یې د خپلو بچو په وړاندې خوشامد پیلوي، له اضافي کلمې ویلو وېږي او د نورو رولونه لوبوي — یوازې د دې لپاره چې ورک نه شي، یوازې د دې لپاره چې څوک ورته لږ تر لږه پاملرنه وکړي.

نور یې بیا مخالف، لا هم خطرناک لار غوره کوي — دوی د ځوانې کورنۍ په ژوند کې ډېر فعال ګرځي. نه د ریښتیني حالاتو پوهېږي، نه د دې چې د دوو زړونو ترمنځ واقعاً څه روان دي، دوی خپلو مشورو، ارزښتونو او نظمونو سره ننوځي.

د د زړور نړۍ د معمارۍ په جوړولو کې، زه غوښتل مشر نسل ته دا چانس ورکړم چې بیا خپل داخلي تکیه احساس کړي او دا درک کړي چې دوی کولای شي او باید خپل ژوند وکړي. دا د معنا بندې فضا ده، چېرې چې انسان ته نور اړتیا نشته چې د پاملرنې لپاره خپل ځان وړاندې کړي، او نه د خپلو اولادونو کورنۍ کې د لاسوهنې له لارې ځان ثابت کړي.