Le doe estremità dla maturità: an tra l'adulassion e l'antromëtt-se distruttiv

An vardand le relassion an tra le generassion, i l'hai spess vëddù l'istessa drama: cand che ij genitor a l'han nen un pont ëd sosten pròpi, a tombo inevitabilment ant un-a dle doe estremità. J'un a ancamin-o a adulé ij fieuj, a l'han por ëd dì na paròla ëd tròp e a recito ròj d'àutri — mach për nen perdes, mach për che cheidun a-j daga almanch na stissa d'atension.

J'àutri a serno la stra oposta, ancó pì pericolosa — a dvento tròp ativ ant la vita dla famija giovna. Sensa conòsse nì le circostanse vere, nì lòn ch'a càpita për dabon an tra doi cheur, a intro con ij sò consèj, ij sò giudissi e ij sò órdin.

En creand l'architectura dau Monde d'Aur, voliái donar a la generacion maira la possibilitat de tornar a sentir sa pròpria basa interiora e d'experimentar que pòdon e devon viure sa vida. Es un espaci claus de sens, ont l'òme a plus besonh de s'abaissar per obtenir d'atencion, ni de s'afirmar en intervenent dins la familha de sos enfants.