Na litra sla purëssa dël còdes, quand ël cheur a treuva «Col-lì» tròp tard

A-i é nen ëd pì doloros dël moment che it vive ant un mariage nen cossient, ch'a pend a un fil, it soporte con j'ùltime fòrse — e tut ant un moment an sël tò camin a compariss na përson-a, e con tuta l'ànima it capiss: chila a l'é col-lì. Costa a l'é na preuva anté ch'as buta a la preuva tuta la profondità dl'onor uman.

Cheidun an col second as rend a la flaica, a va a l'angann e al tradiment, profanand sia soa ca d'adess sia ël neuv sentiment ciàir. Ël fin ëd na cita parèj a l'é sempe teribil: le përson-e ch'a l'han na vòlta spartì un let as s-ciapo ël cheur un con l'àutr e as trasformo an nemis sensa pietà, pront a dësblé l'un l'àutr, e an mes a lor a patisso ij cit.

Ma a-i n'é n'àutr camin — ël camin dël còdes moral interior, quand it ses nen bon ëd fé un pass anvers na relassion neuva travers la busiardarìa, për tant che 'l cheur a peussa fé mal. It sern la purëssa e it arculi. E antlora la vita avrìa torna a separé voeui doi an sle rive diferente — fin tant che voeui doi i chërse e i dvente vreman lìber. Dle vire, dòp un dolor parèj, n'òm as sar-a an chiel midem tant ancreus che a l'ha tëmma d'ancaminé torna. E d'àutre vire, ël destin, apress avèj spetà l'ora dla purëssa e dla libertà, a men-a torna ansema doe ànime chërsùe — già sensa ombra e sensa bare.