Świat, który zaczyna się od pauzy

Internet obiecywał kiedyś łączyć ludzi, lecz zamiast tego zamienił się w najduszniejszy i najhałaśliwszy plac na planecie. W miejsce, gdzie każdy co sekundę domaga się twojej uwagi, narzuca standardy i ocenia cudze życia przez zimne ekrany.

Kobiecie nie jest już potrzebna kolejna witryna, by patrzeć na cudze szczęście. Potrzebuje sanktuarium, by wreszcie zajrzeć w głąb siebie.

Ten Dziennik nie zaczyna się od startu ani od manifestu. Zaczyna się od pauzy. Od momentu, gdy zamykasz drzwi przed niekończącymi się „powinnaś” i pozostajesz w absolutnej ciszy. Prolog nie jest potrzebny dla wyjaśnień — jest potrzebny, by wziąć uczciwy pierwszy oddech i przypomnieć sobie, że twój prawdziwy świat zaczyna się od ciebie samej.