ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਦੇ ਦੋ ਅੰਤ: ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਅਤੇ ਤਬਾਹਕਾਰੀ ਦਖ਼ਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ

ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਇੱਕੋ ਹੀ ਤਰਾਸਦੀ ਵੇਖੀ: ਜਦੋਂ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਅੰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਅੱਗੇ ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਵਾਧੂ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਗੁੰਮ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।

ਹੋਰ ਉਲਟ, ਹੋਰ ਵੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰਾਹ ਚੁਣਦੇ ਹਨ — ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਅਸਲੀ ਹਾਲਾਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਇਹ ਕਿ ਦੋ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ, ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਦਖ਼ਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।

ਗੋਲਡਨ ਵਰਲਡ ਦੀ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਟੇਕ ਮੁੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝਣ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬੰਦ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਧਿਆਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ਾਮਦ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ।