ਵਿਆਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੋ ਰਾਹ: ਬਿਨਾਂ ਨਿਕਾਸ ਦੇ ਸਹਿਣਾ ਜਾਂ ਸਿਰਜਣਾ ਸਿੱਖਣਾ

ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇੜਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋ ਰਾਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ — ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਹਿਣਾ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਸ਼ਟ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਦਰਦ ਲੁਕਾਉਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਕਿ «ਕੋਈ ਨਿਕਾਸ ਨਹੀਂ» ਜਾਂ «ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਹਿਣਾ» ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦਾ ਖੇਡ ਕਦੇ ਵੀ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ — ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।

ਦੂਜਾ ਰਾਹ — ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਲੱਭਣਾ ਕਿ ਨਾਟਕ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇਈਏ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ: ਸਾਂਝੇ ਟੀਚੇ ਲੱਭਣਾ, ਸਿਫ਼ਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਜੀਵੰਤ ਰੀਤਾਂ ਵਸਾਉਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਹੋਵੇ।

ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਰਚਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸਿਰਜਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ — ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਰਿਵਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।