ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਲਿਖਾਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਜਣੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਅਜੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ ਹੁੰਦੇ। ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਨਜ਼ਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਆਉਣ, ਗੱਲ ਕਰਨ, ਡੇਟ 'ਤੇ ਸੱਦਣ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਇੱਛਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ — ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ। ਪਰ ਉਸ ਪਲ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਝਿਜਕ ਭਾਰੂ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਰਾਹ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਲੰਮੇ ਅੱਠ ਜਾਂ ਨੌਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲਕ ਝਪਕਦਿਆਂ ਹੀ ਤੀਬਰ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਸਭ ਕੁਝ ਚੀਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਮਰਦਾਨਾ ਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤ ਸਾਦੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ: «ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ»। ਅਤੇ ਫਿਰ — ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ।

ਪਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪਸੰਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ — ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ।