«Isin ni argattu, kunni dhaabbachuu hin danda'amu»: Yeroo abjuun lamaan wal beekan

Yeroo tokko tokko namni abjuu salphaa fi qulqulluu isa xiqqaadhaa kaasee of keessatti baata. Fakkeenyaaf, yeroo tokko jaalala dhugaa mana nama biraa keessatti yoo arge, of keessatti yaada: «Yeroo nama jaalladhu qabaadhu, yeroo hunda inni balbala darbu, fiigee simachuu, cimsee hammachuu fi suuta dhungachuu barbaada». Garuu jireenyi yeroo tokko tokko akkaataa kanaan qindeessa: kan si bira jiru sirrii miti — fedhiin kee ho'aa yeroo tokko qorraan deebifamee, jaalala kana gadi fageenya keessatti waggoota dheeraaf dhoksita.

Ammas addunyaa kana keessatti nama biraa jiraata. Yeroo tokko haasaa cal'isaa keessatti dhoksaa isaa ifa godha: «Abjuun koo tokko qofa — mana kootti hammachuu ho'aa fi jaalalaan simatamuu… Garuu, tarii baay'ee gaafadhaa?».

Lakki, baay'ee hin gaafattu. Nama sirrii hin taane qofa. Sababiin yeroo nama kee argitu — hundi ni danda'ama. Wanti tokko abjuu dhaabbachuu sodaatu, kan biraa jireenya guutuu kennuuf abjoote. Yeroo sana na gaafatan: «Akkan beeku akkamitti inni isa sirrii ta'e?». Ani garagalee deebise: «Isin ni argattu, kunni dhaabbachuu hin danda'amu».

Jireenya Paariin kan uumame hubannoo kanaaf — yeroo isin amma jalqaba walitti dhufeenyaa jirtan. Onnee keessan dhaggeeffachuu, miira dhugaa keessan beekuu fi waan dhugaan barbaaddan dubbachuu sodaachuu dhiisuuf. Sababiin isaas nama fuuldura kee jiru carraa kee ta'uu beekuun baay'ee salphaa: abjuun kee dhoksaa ta'e tasa mana namni biraa jireenya isaa guutuu barbaadaa ture ta'a.