Las Portes dels Nòu Mondes: Perqué l'egalitat dins la numèrica mòrt l'òme

✦  ⚜  ✦

Internet prometèt de far l'umanitat liura. Bravo, l'experiment es reüssit: en plaça de libertat, recebèm un grand carnaval de hipòcrites, ont cadun es obligat a jogar una dolenta ròla dins un circ barat.

L'òme es redusit a l'estat d'animators gratuïts. La societat, la familha, los parents, las plataformas digitalas — tot lo monde s'es instalat dins la sala amb de pòpcorn e una exigència tacita: «Alora, va, distrai-me! Dona lo numerò!». E a la question interna raonabla: «Escusatz, mas qué soi jo — una micosa de circ sus l'arena?» — es de bon ton de se calar amb vergonha e de se metre obedientament lo chapeu de palhassa.

Regardatz aqueste parade de masques, al qual lo monde civilizat s'es inscrit de bon còr.

Aquí ven una «femna fòrta e independenta». A la feina, aicí a un ròstre de soldat corporatiu — que lo bon Dieu se garde de far defallir quicòm o de trencar un termin. A l'ostal, deu immediatament activar lo modèl de la mestressa exemplar, del xef e de la maire impecabla, tot en caminant a l'aguètz per evitar, que lo bon Dieu se garde, de contrarier lo marit cansat. E dins las rets socials — lo filtre indispensable de la deessa feliça e resplendenta. E amb tot aqueste parade victoriós de virtut, persona — absolutament persona dins aqueste mond — se demanda: ma chèra, as ja dinat uèi? De çò que se sent en realitat, es estrictament interdit de parlar. Soffrís, sourís e contunha de jonglar.

Al costat, un òme se trauca literalament. Es esgotat, mortalament cansat, murat dins una armadura de ferro. Pòrt en cossí aqueste pes de jorn en jorn amb una sola pensada panica: que lo bon Dieu se garde que quicòm remarque qu'es cansat. Que lo bon Dieu se garde que quicòm veja son esgotament o, que lo bon Dieu se garde, qu'el manifeste una fraqueça momentània. La societat ven immediatament amb una règla per mesurar son estat, son pòrtfòl, e la ferocitat de son mirada. L'òme arriba a se sentir culpable per los desirs mai simples e umans. Trabalha fins a l'esgotament, torna a l'ostal e pensa amb culpabilitat: «Probablament, deman de mai... tot just per èsser aculhit a l'ostal amb d'abracis calids, sens pretensions ni reproches. Probablament, es una arrogància de ma part». Demandar de la calor e de l'autenticitat dins un mond ont lo pragmatisme a vencut es vengut un delit.

E al costat se desvolopa una autra drama — un jove parelh. Los observatz de l'exterior, e lo còr se comprime. En plaça de brilhar de plaser, eles s'eforçan de «plaire als parents». Lo nòvi se trauca davant la futura sogra, la nòvia se plèga davant la sogra, ambdós se verifiquen nerviosament amb las esperanças dels autres. Vos regardatz aqueste parelh de l'exterior e non veètz ni amor, ni tremolament, ni tendresa dins lo regard. En plaça d'un sentiment viu, apareis un sentiment estrany, malaisit: bon Dieu, sembla que los an forçats a èsser ensemble sota la punta d'una pistòla. Se son tant implicats dins la construccion d'una façada respectable per la familha, que son completament oblidats perqué se son prene las mans.

E cossí se transforma lo concèpte de familha? La familha, en plaça d'èsser un niu ancestral, un port tranquil e una font de tradicions centenàrias, es venguda un panèl publicitari ostentós. Totes los esfòrces se consacran a la vitrina: cossí sèm vestits en public, quina auta es garada davant la casa, cossí sèm corteses amb los coneguts necessaris. E un còp que passatz lo limiar — e darrièr aqueste façada polida, regna un desèrt calcinat, un irritament mutu e un caos total.

E corona aquesta fièra d'ipocrisia la generacion mai vièlha. Las grandmaires e los grands, qu'an viscut una vida immensa, en luòc de se sèire reialament a la tèsta del linhatge e de recebre la sollicitud meritada, se transforman en demandaires espaurits. Sos enfants adults ni pensan pas a visitar los parents, a sostenir lor santat o simplament a los escalfar amb atencion. Al contrari, los vièlhs s'abaissan vergonhosament davant las nòras e los gendres: «Solament que me fague pas enrè, solament que fague pas enrabiar, solament que me geten pas per la pòrta». E en parallèl pregan a totes los dieus: «Senhor, gardatz-me de la vergonha — que los felens de la vesina paregan pas mai capitats que los mièus!». La dignitat d'una vida entièra es trepejada per de pichons paurs de borgeses.

E tota aquesta fièra bigarrada es estacada pels algoritmes modèrnes dins un sol bocal numeric comun. Totes son estats egalats, a totes an donat los meteisses emojis e lor an dich de se concurrenciar per l'aprobacion dels autres.

Quand un enfant nais, pòrta amb el un univèrs immens, primitiu, de cristal. Vesi lo mond viu, infinit e plen de meravilhas. E que fa amb el l'entorn adult «intelligent»? Li tusta las mans de plen: «Sètz encara pichon», «fantasiejatz pas», «siatz coma los autres». Los complexes dels parents, lors ambicions irrealizadas e lors rancunas d'enfança passan coma un rotlèu pesuc sus l'arma de l'enfant. E puèi aqueles meteisses adults menan lors enfants de vint ans al psicoterapeuta, en se tòrcer las mans: «D'ont li ven aqueste vuèit e aquesta nevrosi?». De vosautres. Vosautres meteisses avèm trepejat son univèrs a cinc ans.

Quand un enfant es pas trencat, quand la disciplina es atentiva mas pas umilianta, quand cada sòmi e cada objectiu encontra dins l'ostal un mur solid de sosten — l'enfant grandís sens complexes, sens la paur eternala d'èsser regetat. Grandís mèstre de son destin.

Es per aquò que dins VIA AD ME l'espaci dels enfants es separat amb una precision de joielièr.

Per los enfants que an creissut e que volon conscienciosament crear, avèm creat nòstre talhièr — L’Atelier Jeunesse. Es un laboratòri creatiu tancat. Pas de còde sec ni de rotina tecnica — mas de creacion pura: contes, art visual, animacion, musica, primièrs projèctes creatius. I aurà jamai lo mond dels adultes, i a pas de messatges privats e i a pas de toxicitat. E la constitucion d'equipas creativas es possibla exclusivament amb l'acòrdi dels parents, que coneisson personalament los participants.

Las Pòrtas dels Nòu Mondes

E al còr meteis de l'Ostal son erigidas las Pòrtas dels Nòu Mondes.

Aquò es pas un burèu d'estat civil ni de parets d'edat. Son nòu mondes interiors sacrats de l'èsser uman, ont vos levam l'obligacion de mentir, de far lo bofon e de complaire:

I. HER WORLD — refugi sacrat de la femna. Un luòc ont se depausa la masca de la «martira patienta», ont torna lo drech al repaus, a la beutat, a la santat e a la quietud interiora.

II. HIS WORLD — demorança de l'onor masculina e de la fòrça tranquilla. Un espaci ont se levèt enfin l'armadura de fèrre, ont cal pas se justificar de sa fatiga ni del desir d'èsser comprés, escalfat e acceptat sens pretension.

III. COUPLES — santuari de dos. Territòri d'amor sincèra, de tendresa e de valors comunas, ont l'intrada es barrada a fons als parents, als conselhièrs e als curiós.

IV. GOLDEN — l'edat d'aur de la dignitat. Un espaci ont las generacions mai vièlhas vivon per elas e per lor quietud, liuras de l'adulacion umilianta davant los enfants.

V. FAMILY — un verai nis familial, ont se crèan las tradicions de l'ostal e la calor del fuòc domestic, e pas una vetrina falsa pels uèlhs dels autres.

VI. BABY — lo mond dels primièrs passes e de la puretat cristallina. Proteccion atenta de l'edat mai tendra, ont se pausa la fisança de basa en la vida.

VII. KIDS — l'univèrs florissent de l'enfança. Un espaci de fantasia, de jòc e de conte, ont lo mond interior de l'enfant es protegit de la pression dels adultes e dels complexes.

VIII. TEENS — territòri de venir adult. Lo mond interior de l'adolescent, ont la personalitat cerca son axe, protegit de las risadas e del cinisme de la fòla.

IX. HORIZON — l'orizont de la jovença. Lo temps de las grandas esperanças, de la romantica, de la recèrca de sa vocacion e dels primièrs passes dins la vida adulta amb lo cap naut.

E al còr d'aquesta arquitectura resplendís AI MIRROR (Reflection Core) — lo miralh de vòstra esséncia vertadièra, que vos ajuda a gaitar dins vosautres sens los miralhs tòrts de l'opinion publica.

E quand sortissètz cap al perimètre exterior — dins The Heritage District o dins la lutz sociala THE ECHO — la lei màger de l'Ostal s'aplica: l'intocabilitat absoluta de vòstra auctoria e de vòstre nom.

Aicí i a pas de bòts, i a pas de clons e i a pas de parasits de ret. Degun jamai vos panarà vòstre nom, vòstra cara ni los fruits de vòstra creacion. Sètz present dins lo mond amb vòstre nom vertadièr e amb una dignitat reiala.

L'internet de massa a egalat totes dins lo drech d'èsser bruyents, falses e prigondament maleroses dins sas mascas sens fin.
Daissam aqueste circ de bon mercat fòra las pòrtas.

Las pòrtas son dubèrtas. Levatz vòstra armadura — sètz a l'ostal.