Letra a aquela a qui degun a pas jamai demandat

Dins tota l'ensordidora bruch del mond, existís un void glaçat e esglasiant: degun, jamai, te demandèt — e tu, de qué as enveja?

Degun s'interessa per çò que tasilhas abans de dormir. Degun te demanda se vòls ara corrir en davant o se t'es vitalament necessari de te rebondre e simplament dormir. Te dictan sens fin çò que deves far, mas degun pausa la question elementària e sagrada: «E cossí te sentís ara, ma cara?».

Aquesta letra es un remembre: as pas d'obligacion de meritar lo drech de respirar. Tas lagremas son normalas. Ta fatiga es sagrada. Ta ràbia a lo drech de sortir. Permet-te d'èsser pas perfiècha, mas viva.