Letra a aquel qu'a l'abitud de téner lo cèl tot sol

Totes an l'abitud que te'n sortiràs. Quand los projèctes s'esfondran a l'entorn, quand los pròches an paur, quand la tempèsta emporta los repèrs — totes agachan cap a tu. E tu demòras inebranlabla, perque sabes pas far autrament, perque tal es ton còdi d'onor interior.

Mas ieu vesi çò que demòra escondut darrièr ta retenguda. Sabi quant còsta de gardar una cara serena quand dedins rugís una tempèsta, e coma de còps ven la gana de se calar, sens explicar a degun lo perque.

Aicí as pas besonh de téner la defensa. As ja tot provat per ton òbra e per ta paraula. Lèva l'armadura pesuga a l'intrada. Dins aquesta Ostal se respecta ton envergadura, se garda ta patz e se te vei vertadièr — sens masquetas, sens cargas e sens condicions.