Doas extremitats de la maturitat: entre l'adulacion e l'ingeréncia destructritz

En observant las relacions entre generacions, ai sovent vist lo meteis drama: quand los parents an pas lor pròpria poncha d'apèl, cason inevitablement dins una de doas extremitats. D'unes començan a adular los enfants, a crentar de dire un mot de tròp e a jogar de ròtles d'autri — solament per pas se pèrdre, solament per que lor mòstren una gota d'atencion.

D'autres causisson lo camin invèrs, encara mai perilhós — deven tròp actius dins la vida de la jove familha. Sens conéisser ni las vertadièras circonstàncias, ni çò que se passa vertadièrament entre dos còrs, s'immiscián amb lors conselhs, lors jutjaments e lors òrdres.

En creant l'arquitectura del Mond Aurit, voliái donar a la generacion maira la possibilitat de tornar a sentir lor pròpria sosten interiora e de percebre que pòdon e devon viure lor vida. Es un espaci claus de sens, ont l'òme a plus besonh de flatar per obtenir d'atencion, ni de s'afirmar en intervenent dins la familha de sos enfants.