Letra sus la puretat del còde, quand lo còr encontra «Lo Bòn» tròp tard

I a pas res de mai dolorós que lo moment que vives dins un maridatge inconscient, penjat a un fil, que suportas a la fin de las fòrças — e tot d'un còp sus ton camin apareis una persona, e comprenes amb tota l'arma: es ela, lo Bòn. Es una espròva ont se verifica tota la prigondor de l'onor umana.

Qualqu'un dins aquesta segonda cedís a la feblesa, va cap a l'engana e la traïson, profanant e son ostal actual e lo nòu sentiment clar. Lo resultat d'aqueste pas es sempre esglasiant: de gents que partejèron un jorn lo meteis lièch se trincan lo còr l'un a l'autre e se transforman en enemics implacables, prèsts a se despeçar, e entre eles patisson los enfants.

Mas i a un autre camin — lo camin del còdi moral interior, quand simplament te pòdes pas permetre de dintrar dins una relacion novèla a travèrs la messorga, per fòrt que lo còr faga mal. Causissètz la puretat e reculatz. E alara la vida vos separa tornamai sus ribas diferentas — fins que ambedós creissètz e vendètz vertadièrament liures. De còps, après una dolor atala, qualqu'un se tanca en se tan prigondament que crenta d'ensajar tornamai. E de còps lo destin, après aver esperat l'ora de la puretat e de la libertat, torna jónher doas ànimas creissudas — ja sens ombra e sens obstacles.