Letra sus aqueles que l'Univèrs amassa tornarmai e tornarmai

Lo destin a una escritura susprenenta. Arriba que dos se veson pel primièr còp fòrça abans que lors camins se crosen vertadièrament. Un long esgard, dins lo qual se legís un desir evident d'aprochar, de parlar, de convidar a un rendètz-vos — mentre que sètz encara ambedós completament liures. Mas dins aquela segonda, la vergonha e la timiditat prenon lo dessús. Lo pas es pas fach, los camins se separan, mas lo sovenir d'aquel esgard demòra endins, per una rason o una autra.

Passan uèch o nòu ans longs. E de còp una pòrta s'obre, la vida vos torna butar l'un cap a l'autre, e dins lo silenci se produtz una reconeissença instantanèa e penetranta. Tot endins crida que es pas una escasença, mas ara es l'ego masculin, la paur o las circonstàncias d'autrú que empachan de prononciar a nauta votz de paraulas simplas: «T'aimi. Ai de sentiments per tu». E tornarmai — separacion per d'ans.

Mas l'Univèrs aima las istòrias acabadas. Quand nos decidèm pas de far una causida al primièr còp, escafa pas lo sentiment — nos dona una escasença tornarmai, e tornarmai, e tornarmai. Repetirà los eveniments e vos menarà l'un cap a l'autre fins que, finalament, getetz la paur e prengatz vòstra vertadièra decision.