«Lo sentiretz, es impossible de passar»: Quand dos sòmis se reconeisson

De còps, qualqu'un pòrta en se lo sòmi mai simple e mai pur dempuèi sa joventut. Per exemple, un jorn qu'a vist una vertadièra tendresa dins l'ostal d'autrú, se ditz dins son còr: «Quand aurai un òme que aimi, vòli, cada còp que franquís lo lindal, córrer a sa encontre, l'abraçar fòrt e lo baisar amb tendresa». Mas la vida de còps se fai atal que lo qu'es a costat es pas lo bon: ton elan mai caud un jorn es rebutat amb freg, e amagas aquesta tendresa fons dins tu per de longas annadas.

E endacòm dins aqueste meteis mond viu un autre èsser. E un jorn, dins una conversa tranquilla, avoa so que i a de mai secret: «Sòmi solament una causa — que a l'ostal me recebon amb d'abraçadas caudas e aimantas… Mas, benlèu, demandi tròp?».

Non, pas tròp. Simplament pas a la bona persona. Perque quand encontratz vòstre òme — tot es possible. Çò que l'un a paur de meme sòmiar, l'autre tota sa vida a sòmiat de lo donar. Es alara que me demandèron: «Cossí sabrai que es ela, la bona?». Alara me virèri e respondèri: «Lo sentiretz, es impossible de passar».

Lo Mond dels Parelhs es creat exactament per aquesta reconeissença — mentre sòtz pas qu'al començament de la relacion. Per que comencetz a escotar vòstre còr, vòstres sentiments sincèrs e aguetz pas paur de parlar d'aquò que volètz vertadièrament. Perque comprene que davant vos avètz vòstre destin es fòrça simple: vòstre sòmi mai preciós ven tot d'un còp aquela maison que l'autre èsser uman aviá cercada tota sa vida.