Een brief aan haar die niemand ooit heeft gevraagd

Te midden van alle oorverdovende lawaai van de beschaving is er één angstaanjagende, ijskoude leegte: niemand heeft je ooit gevraagd — en wat wil jíj?

Niemand interesseert zich ervoor waarover je zwijgt voor het slapengaan. Niemand vraagt of je nu vooruit wilt rennen of dat je er levensnoodzakelijk behoefte aan hebt je op te krullen en gewoon te slapen. Je wordt eindeloos voorgeschreven wat je moet doen, maar niemand stelt de elementaire, innige vraag: "Hoe voel je je nu, lieverd?".

Deze brief is een herinnering: je hoeft het recht om te ademen niet te verdienen. Je tranen zijn normaal. Je vermoeidheid is heilig. Je woede mag naar buiten komen. Sta jezelf toe niet perfect te zijn, maar levend.