Een brief aan wie gewend is de hemel alleen te dragen

Iedereen is eraan gewend dat jij het wel redt. Wanneer plannen om je heen in duigen vallen, wanneer dierbaren bang zijn, wanneer de storm alle bakens wegvaagt — kijkt iedereen naar jou. En jij staat onwrikbaar, omdat je niet anders kunt, omdat dat jouw innerlijke erecode is.

Maar ik zie wat verborgen blijft achter jouw ingetogenheid. Ik weet hoeveel inspanning het kost om een kalm gezicht te bewaren wanneer binnenin een storm woedt, en hoe je soms gewoon wilt zwijgen, zonder iemand de redenen uit te leggen.

Hier hoef je je niet te verdedigen. Je hebt alles al bewezen met je daden en je woord. Leg je zware harnas bij de ingang af. In dit Huis respecteert men jouw formaat, waakt men over jouw rust en ziet men jou zoals je werkelijk bent — zonder maskers, zonder titels en zonder voorwaarden.