Twee uitersten van de volwassenheid: tussen kruiperigheid en destructieve inmenging

Terwijl ik de relaties tussen generaties observeerde, zag ik vaak hetzelfde drama: wanneer ouders geen eigen houvast hebben, vervallen zij onvermijdelijk in een van de twee uitersten. Sommigen gaan voor hun kinderen kruipen, zijn bang een woord te veel te zeggen en spelen andermans rollen — als ze maar niet verdwijnen, als er maar een greintje aandacht voor hen is.

Anderen kiezen de tegenovergestelde, nog gevaarlijkere weg — zij worden al te actief in het leven van het jonge gezin. Zonder de ware omstandigheden te kennen, noch wat er werkelijk speelt tussen twee harten, dringen zij binnen met hun adviezen, oordelen en ordes.

Bij het creëren van de architectuur van de Gouden Wereld wilde ik de oudere generatie de mogelijkheid geven om opnieuw hun eigen innerlijke houvast te voelen en te ervaren dat zij hun eigen leven kunnen en moeten leiden. Dit is een besloten ruimte van betekenis, waar een mens niet langer hoeft te vleien om aandacht, noch zichzelf hoeft te bevestigen door zich te mengen in het gezin van zijn kinderen.