Een brief over hen die het universum telkens weer samenbrengt

Het lot heeft een wonderlijk handschrift. Soms zien twee mensen elkaar voor het eerst lang voordat hun wegen werkelijk kruisen. Eén lange blik, waarin een duidelijk verlangen te lezen valt om naar elkaar toe te stappen, een gesprek te beginnen, een date voor te stellen — terwijl jullie beiden nog volkomen vrij zijn. Maar op dat moment winnen verlegenheid en schroom het. De stap wordt niet gezet, de wegen scheiden zich, maar de herinnering aan die blik blijft om de een of andere reden vanbinnen hangen.

Er gaan acht of negen lange jaren voorbij. En plotseling gaat een deur open, het leven brengt jullie weer samen, en in de stilte voltrekt zich een onmiddellijke, doordringende herkenning. Alles vanbinnen schreeuwt dat dit geen toeval is, maar nu zijn het het mannelijke ego, de angst of de omstandigheden van anderen die verhinderen de eenvoudige woorden hardop uit te spreken: ‘Ik hou van je. Ik heb gevoelens voor je.’ En opnieuw — een scheiding van jaren.

Maar het universum houdt van voltooide verhalen. Wanneer wij niet durven kiezen bij de eerste keer, wist het het gevoel niet uit — het geeft ons opnieuw een kans, en opnieuw, en opnieuw. Het zal de gebeurtenissen herhalen en jullie naar elkaar toe blijven brengen totdat jullie eindelijk de angst van je afwerpen en je ware beslissing nemen.