De anatomie van het onuitgesprokene: Waarom je niet bang hoeft te zijn om niet begrepen te worden

Waarom zijn mensen zo bang om als eersten te spreken en ronduit te zeggen wat ze voelen, wat hen dierbaar is en wat pijn doet? Omdat ieder van ons door dezelfde innerlijke barrière wordt tegengehouden: «En als ik niet begrepen word? En als mijn openheid niet wordt aanvaard?».

Maar de waarheid van relaties is verbazingwekkend eenvoudig en genadig: als jij je ziel opent en de ander hoort en begrijpt je niet — dan is dat simpelweg niet jouw mens. En het is veel beter om dat nu te weten en hem rustig te laten gaan, dan jarenlang in onuitgesproken woorden te leven, bang om iets te veel te zeggen. En als de ander werkelijk jouw mens is — dan hoort hij zelfs jouw fluistering.

Bij het creëren van de architectuur van de Wereld van Paren wilde ik twee mensen een territorium van absolute oprechtheid geven. Een plek waar jullie leren spreken zonder maskers en zonder angst, elkaar werkelijk leren kennen en elkaar elke dag iets nieuws leren.