Pagina’s zonder woorden: Het recht op schreeuwen en stilte

Achter de pronkgevel van elke sterke vrouw schuilt altijd een kamer waar niemand van weet. Een plek waar onuitgesproken pijn zich ophoopt, waar gekrenktheid zich verschuilt en waar de vrouw moe wordt van het zijn van een stenen muur voor iedereen om haar heen.

In de cultuur van VIA AD ME geldt een wet: hier is geen toeschouwersruimte. Hier zijn geen beoordelingen, likes of nieuwsgierige blikken van anderen.

Soms moet je gewoon zwijgen. Even zijn op een plek waar geen letters zijn, alleen jij en de pauze. En soms — een gedachte als spraakbericht achterlaten: je hart luchten in alle eenzaamheid, huilen in het donker, de opgekropte woede eruit gooien en weten dat deze kreet uit de ziel voor altijd verzegeld in het geheim bewaard blijft. De zuivering vindt niet in het openbaar plaats. Zij vindt plaats achter de schermen, in een gezegende stilte.