Na lettera ncopp' 'o confine ca 'e genitore nun ponno maje passà

Nun ce sta niente 'e cchiù spaventoso d' 'o mumento ca tu arape 'e porte d' 'a casa toia a 'e cchiù gruosse cu nu core pulito e sincero, e 'n risposta, d' 'a retro toia, accuminciano a tessere 'nganni e cumbine. Quanno 'e genitore se scordano d' 'a neutralità e se mettono ciecamente d' 'a parte d' 'o figlio lloro o d' 'a figlia lloro cont' 'o sposo o 'a sposa 'e ll'ato.

Quanno se 'ntromettono dint' 'a n'ata unione, 'e genitore spisso stanno secure 'e fà buono. Ma nun sanno tutta 'a verità e manco se rendono conto d' 'o dulore schiacciante e irrimediabile ca fanno a n'ata perzona e comme arruinano 'e destine d' 'e nipute lloro, scarpesanno 'o munno lloro a pezze.

I write this letter as a reminder of the highest law of ancestral honour: never become judges in the house of your children. Do not weave intrigues, do not divide the indivisible, and do not teach them how to live. Your calling is to be a quiet light and a kind support, not a force that destroys what was not built by you.