အာကာသကို တစ်ဦးတည်း ထမ်းရွက်နေကျသူထံ စာ

မင်း ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ လူတိုင်း ကျင့်သားရနေပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အစီအစဉ်တွေ ပြိုကွဲသွားတဲ့အခါ၊ ချစ်ရသူတွေ ကြောက်လန့်နေတဲ့အခါ၊ မုန်တိုင်းက လမ်းညွှန်မှတ်တိုင်တွေကို လွင့်စင်သွားတဲ့အခါ — လူတိုင်း မင်းကို ကြည့်နေကြတယ်။ မင်းလည်း တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေတယ်၊ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မင်း မတတ်နိုင်လို့၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ် ဂုဏ်သိက္ခာ ကျင့်ထုံးဖြစ်လို့။

ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုနောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်နေတာတွေကို ငါ မြင်တယ်။ အတွင်းမှာ မုန်တိုင်းတွေ ဆူပွက်နေချိန် အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာကို ထိန်းထားဖို့ ဘယ်လောက် အားထုတ်ရတယ်ဆိုတာ၊ ပြီးတော့ တစ်ခါတလေ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြောင်းပြချက် မရှင်းပြဘဲ ငြိမ်သက်သွားချင်တဲ့ စိတ်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။

ဒီမှာ မင်း ခုခံကာကွယ်ဖို့ မလိုဘူး။ မင်းရဲ့ အလုပ်နဲ့ မင်းရဲ့ စကားနဲ့ အားလုံးကို သက်သေပြပြီးသားပါ။ ဝင်ပေါက်မှာ လေးလံတဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ချွတ်လိုက်ပါ။ ဒီအိမ်မှာ မင်းရဲ့ အတိုင်းအတာကို လေးစားကြတယ်၊ မင်းရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းကြတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းကို အစစ်အမှန် — မျက်နှာဖုံးမပါဘဲ၊ ရာထူးမပါဘဲ၊ အခြေအနေမပါဘဲ — မြင်ကြတယ်။