एका अशा व्यक्तीला पत्र, जो आकाश एकटाच सांभाळण्याची सवय लावून बसला आहे

सर्वांना सवय झाली आहे, की तू सांभाळून घेशील. आजूबाजूला योजना कोसळतात, जवळच्यांना भीती वाटते, वादळ दिशादिशा उडवून टाकते — तेव्हा सर्वांचे डोळे तुझ्याकडेच वळतात. आणि तू अढळ उभा राहतोस, कारण तुला दुसरे काही जमत नाही, कारण हाच तुझा आंतरिक मानसन्मानाचा संहिता आहे.

पण तुझ्या संयततेमागे लपलेले मला दिसते. आत वादळ उसळत असताना शांत चेहरा टिकवून ठेवण्यासाठी किती कष्ट पडतात, आणि कधीकधी कोणालाही कारण न सांगता फक्त गप्प बसावेसे का वाटते, हे मला माहीत आहे.

इथे तुला संरक्षणात्मक भूमिका घेण्याची गरज नाही. तू आपल्या कृतीने आणि आपल्या शब्दाने आधीच सर्व सिद्ध केले आहे. प्रवेशद्वारावरच तुझा जड चिलखत काढून टाक. या घरात तुझ्या विशालतेचा आदर केला जातो, तुझ्या शांतीची काळजी घेतली जाते, आणि तुला खरा तसा पाहिले जाते — मुखवट्यांशिवाय, पदांशिवाय आणि कोणत्याही अटींशिवाय.