मुखवट्यांची शरीररचना: आपण का भावना विसरलो

हे तारुण्यातच सुरू होते, जेव्हा तुला पहिल्यांदा परकी पटकथा दिली जाते: तू काय बनायचं आहेस, योग्य वागणं कसं, लग्न कधी करायचं, किती मुलं जन्माला घालायची आणि निर्दोष कशी दिसायची. नंतर आवश्यकतांची यादी फक्त वाढत जाते: आदर्श गृहिणी, मागणी असलेली तज्ञ, तेजस्वी आई.

प्रत्येक वेळी जग तुला ‘योग्य जीवन’ शिकवतं, तेव्हा तू अजून एक मुखवटा परिधान करतेस. जड, सुंदर, समाजमान्य कवच. आणि काळाने या ओझ्याखाली सीमारेषा पुसट होते: तुझ्या खऱ्या इच्छा कुठे, आणि परक्यांच्या लादलेल्या भूमिका कुठे?

स्वतःचं अंतर्मन घडवणं म्हणजे हे थर एक एक करून काळजीपूर्वक काढत जाणं. स्वतःला मोडणं नव्हे, तर परक्यांच्या भीती व अपेक्षांच्या ढिगाऱ्याखालून आपली खरी ओळख खणून काढणं.