Хэнд ч асуугаагүй тэр нэгэнд бичих захиа

Соёл иргэншлийн чих дүлийрүүлэх чимээний дунд нэг аймшигтай, мөсөн хоосон орон зай бий: хэн ч, хэзээ ч чамаас — чи юу хүсэж байна вэ? — гэж асуугаагүй.

Унтахынхаа өмнө чи юуны тухай дуугүй байгааг хэн ч сонирхдоггүй. Чи одоо урагш гүйхийг хүсэж байна уу, эсвэл бөмбөрч хэвтээд зүгээр унтах нь чамд амьдралын зайлшгүй хэрэгцээ юу гэдгийг хэн ч асуудаггүй. Чамайг юу хийх ёстой гэж эцэс төгсгөлгүй тушаадаг ч, хэн ч энгийн, нандин асуултыг тавьдаггүй: «Чи одоо ямар санагдаж байна, хонгор минь?».

Энэ захидал бол сануулга: амьсгалах эрхээ хөдөлмөрлөж олох шаардлагагүй. Чиний нулимс хэвийн. Чиний ядаргаа ариун. Чиний уур хилэн гадагш гарах эрхтэй. Өөрийгөө төгс бус, харин амьд байхыг зөвшөөр.