Свет што започнува со пауза

Интернетот некогаш ветуваше дека ќе ги обедини луѓето, но наместо тоа се претвори во најзадушливиот и најбучен плоштад на планетата. Во место каде што секој секоја секунда го бара твоето внимание, наметнува стандарди и ги оценува туѓите животи преку ладни екрани.

На жената повеќе не ѝ е потребна уште една изложбена витрина за да гледа во туѓата среќа. Ѝ е потребно светилиште за конечно да погледне во себе.

Овој Дневник не започнува со старт, ниту со манифест. Тој започнува со пауза. Од моментот кога ја затвораш вратата пред бескрајните „ти мораш“ и остануваш во апсолутна тишина. Прологот не е потребен за објаснувања — тој е потребен за да се направи чесен прв здив и да се потсетиш дека твојот вистински свет започнува од самата тебе.