Писмо до онаа која никој не ја прашал

Среде целиот оглушителен шум на цивилизацијата има една застрашувачка, ледена празнина: никој и никогаш не те прашал — а што сакаш ти?

Никој не се интересира за што молчиш пред спиење. Никој не прашува дали сега сакаш да трчаш напред или ти е животно потребно да се свиткаш во топка и едноставно да спиеш. Бесконечно ти диктираат што треба да правиш, но никој не го поставува елементарното, сокровеното прашање: „А како се чувствуваш сега, мила?“

Ова писмо е потсетување: не си должна да го заслужиш правото на дишење. Твоите солзи се нормални. Твојата исцрпеност е света. Твојот гнев има право да излезе надвор. Дозволи си да бидеш не совршена, туку жива.