Двете крајности на зрелоста: Меѓу додворувањето и разрушителното вмешување

Набљудувајќи ги односите меѓу генерациите, често гледав иста драма: кога родителите немаат своја сопствена точка на потпора, тие неизбежно запаѓаат во една од двете крајности. Едните почнуваат да се додворуваат пред децата, да се плашат да кажат вишок збор и да играат туѓи улоги — само за да не се изгубат, само за да им се укаже барем капка внимание.

Другите го избираат обратниот, уште поопасен пат — тие стануваат премногу активни во животот на младото семејство. Не знаејќи ги ни вистинските околности, ни тоа што навистина се случува меѓу две срца, тие навлегуваат со своите совети, оценки и ред.

Создавајќи ја архитектурата на Златниот Свет, сакав на постарата генерација да ѝ дадам можност повторно да ја почувствува сопствената внатрешна потпора и да осети дека може и треба да го живее својот живот. Ова е затворен простор на смисла, каде што човекот повеќе не мора ниту да се додворува за внимание, ниту да се самоутврдува преку мешање во семејството на своите деца.