Писмо за чистотата на кодексот, кога срцето го среќава „Тој Вистинскиот“ премногу доцна

Нема ништо поболно од моментот кога живееш во несвесен брак што виси на конец, трпиш од последни сили — и одеднаш на твојот пат се појавува човек, и со целата душа разбираш: тој е вистинскиот. Тоа е искушение во кое се проверува целата длабочина на човечката чест.

Некој во таа секунда ѝ се предава на слабоста, оди на измама и предавство, осквернувајќи го и својот сегашен дом, и новото светло чувство. Исходот од таков чекор е секогаш страшен: луѓето што некогаш делеле еден кревет, си ги кршат срцата еден на друг и се претвораат во безмилосни непријатели, подготвени да се раскинат еден со друг, а меѓу нив страдаат децата.

Но постои друг пат — патот на внатрешниот морален кодекс, кога едноставно не можеш да си дозволиш да чекориш во нова врска преку лага, колку и силно да боли срцето. Ја избираш чистотата и се повлекуваш. И тогаш животот повторно ве разделува на различни брегови — сè додека и двајцата не пораснете и не станете навистина слободни. Понекогаш по таква болка човекот се затвора во себе толку длабоко, што се плаши повторно да се обиде. А понекогаш судбината, откако ќе го дочека часот на чистота и слобода, повторно спојува две пораснати души — веќе без сенка и без пречки.