Писмо за оние кои Вселената ги спојува повторно и повторно

Судбината има чуден ракопис. Се случува двајца да се видат за првпат многу пред нивните патишта навистина да се вкрстат. Еден долг поглед, во кој се чита јасна желба да се пријде, да се проговори, да се покани на состанок — додека двајцата сте сè уште сосема слободни. Но во тој миг срамежливоста и стравот надвладуваат. Чекорот не е направен, патиштата се разделуваат, но сеќавањето на тој поглед поради некоја причина останува внатре.

Поминуваат долги осум или девет години. И одеднаш вратата се отвора, животот ве судира повторно, и во тишината се случува моментално, проникливо препознавање. Сè внатре вика дека ова не е случајност, но сега веќе машкото его, стравот или туѓите околности не дозволуваат да се изговорат на глас едноставните зборови: „Те сакам. Имам чувства кон тебе“. И повторно — разделба со години.

Но Вселената сака завршени приказни. Кога не се осмелуваме да го направиме изборот од првиот пат, таа не го брише чувството — таа ни дава шанса повторно, и повторно, и повторно. Таа ќе ги повторува настаните и ќе ве спојува еден со друг сè додека конечно не го отфрлите стравот и не ја донесете својата вистинска одлука.