Страници без зборови: Право на крик и тишина

Зад парадниот фасад на секоја силна жена секогаш се крие соба за која никој не знае. Место каде што се собира неизречената болка, каде што се кријат навредите и каде што жената се изморува да биде камена стена за сите околу неа.

Во културата VIA AD ME постои закон: овде нема гледалиште. Овде нема оценки, лајкови и туѓи љубопитни погледи.

Понекогаш треба едноставно да замолчиш. Да бидеш таму каде што нема букви, туку само ти и паузата. А понекогаш — да оставиш гласовна мисла: да се искажеш насамо со себе, да плачеш во темнина, да ја излееш насобраната јарост и да знаеш дека овој крик на душата засекогаш ќе остане запечатен во тајна. Прочистувањето не се случува јавно. Тоа се случува зад кулисите, во благословената тишина.