D'Welt, déi mat enger Paus ufänkt

Den Internet huet eemol versprach, d'Leit ze verbannen, awer amplaz huet en sech an dee stickegsten an noiséiste Plaz op der Welt verwandelt. An en Ort, wou jiddereen all Sekonn deng Opmierksamkeet fuerdert, Standarden opdréckt an d'Liewe vun aneren duerch kal Écranen bewäert.

Eng Fra brauch keng weider Schaufenster méi, fir op d'Gléck vun aneren ze kucken. Si brauch en Hellegtum, fir endlech an sech selwer ze kucken.

Dëse Journal fänkt net mam Start un an och net mam Manifest. Et fänkt mat enger Paus un. Vum Moment un, wou s du d'Dier virun den endlosen «du muss» zouméchs a ganz an der absoluter Stëll bleifs. De Prolog ass net do fir Erklärungen — hien ass do fir en éierlechen éischten Otemzei ze maachen an sech ze erënneren, datt deng richteg Welt mat dir selwer ufänkt.