Zwou Extremer vun der Reife: Tëschent dem Schmeichelen an dem zerstéierende Amëschen

Wéi ech d'Bezéiungen tëschent de Generatiounen observéiert hunn, hunn ech dacks déi selwecht Dram gesinn: wann d'Elteren keen eegene Standpunkt hunn, falen se onvermeidlech an eng vun zwou Extremer. Déi eng fänken un, virun de Kanner ze schmeichelen, Angscht ze hunn, e Wuert ze vill ze soen an aner Rollen ze spillen — just fir net verluer ze goen, just fir datt een hinnen e bësse Opmierksamkeet schenkt.

Déi aner wielen de géigendeel, nach méi geféierleche Wee — si ginn iwwerméisseg aktiv am Liewe vun der jonker Famill. Ouni déi richteg Ëmstänn ze kennen, nach wat tatsächlech tëschent zwee Häerzer geschitt, dréngen si mat hire Rotschléi, Bewertungen an Uerdnungen an.

Beim Erschaffen der Architektur der Goldenen Welt wollte ich der älteren Generation die Möglichkeit geben, ihre eigene innere Stütze wieder zu spüren und zu fühlen, dass sie ihr eigenes Leben leben können und sollen. Dies ist ein geschlossener Raum des Sinns, in dem der Mensch weder um Aufmerksamkeit buhlen noch sich durch Einmischung in die Familie seiner Kinder selbst bestätigen muss.