ປະຕູສູ່ເກົ້າໂລກ: ເປັນຫຍັງຄວາມສະເໝີພາບໃນດິຈິຕອນຈຶ່ງຂ້າມະນຸດ

✦  ⚜  ✦

ອິນເຕີເນັດໄດ້ສັນຍາວ່າຈະເຮັດໃຫ້ມະນຸດຊາດເປັນອິດສະຫຼະ. ສະຫຼຸດດີ, ການທົດລອງສຳເລັດ: ແທນທີ່ຈະໄດ້ອິດສະຫຼະ ພວກເຮົາກັບໄດ້ງານຄານາວານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຄົນຫຼອກລວງ ບ່ອນທີ່ທຸກຄົນຖືກບັງຄັບໃຫ້ສະແດງບົດບາດທີ່ບໍ່ດີຕະຫຼອດຊົ່ວໂມງໃນລະຄອນສັດຕະລາຄາຖືກ.

ຜູ້ຄົນຖືກຫຼຸດລົງສູ່ສະພາບຂອງນັກສະແດງບັນເທີງຟຣີ. ສັງຄົມ, ຄອບຄົວ, ຍາດພີ່ມີຕິ, ເວທີດິຈິຕອນ — ທຸກຄົນອ້ອມຂ້າງໄດ້ນັ່ງລົງໃນຫ້ອງຊົມພ້ອມປັອບຄອນ ແລະ ຄວາມຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ໄດ້ເວົ້າອອກມາ: «ມາເລີຍ, ບັນເທີງຂ້ອຍສິ! ສະແດງເລກສິ!». ແລະ ຕໍ່ຄຳຖາມພາຍໃນທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ: «ຂໍໂທດ, ຂ້ອຍເປັນຫຍັງກັບພວກເຈົ້າ — ລິງລະຄອນຢູ່ເວທີຫຼື?» — ຄົນກໍມັກງຽບຢ່າງອາຍ ແລະ ຍອມສວມໝວກຕົວຕະຫຼົກປະຈຳວັນຢ່າງເຊື່ອຟັງ.

ເບິ່ງຂະບວນແຫ່ຂອງໜ້າກາກນີ້ສິ ທີ່ໂລກອາລະຍະທຳໄດ້ສະໝັກເຂົ້າຮ່ວມດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ.

ນີ້ແມ່ນຜູ້ຍິງ «ເຂັ້ມແຂງແລະ ເປັນເອກະລາດ» ກຳລັງຍ່າງມາ. ຢູ່ບ່ອນເຮັດວຽກ ລາວມີໜ້າທີ່ເຫຼັກຂອງທະຫານອົງກອນ — ຢ່າໃຫ້ໃຜຜິດຫວັງ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ການສົ່ງວຽກຊ້າ. ຢູ່ເຮືອນ ລາວຖືກບັງຄັບໃຫ້ເປີດໂໝດແມ່ບ້ານຕົວຢ່າງ, ພໍ່ຄົວ ແລະ ແມ່ທີ່ບໍ່ມີຕຳໜິ ທັນທີ ພ້ອມກັບຍ່າງເທິງປາຍຕີນຫຼີກລ້ຽງມຸມຕ່າງໆ ພຽງເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜົວທີ່ເມື່ອຍລ້າໂກດ. ແລະ ໃນໂຊຊຽວມີເດຍ — ຟິນເຕີທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ຂອງເທບທິດາທີ່ມີຄວາມສຸກແລະ ສ່ອງແສງ. ແລະ ໃນຂະບວນແຫ່ແຫ່ງຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ມີໄຊຊະນະນີ້ ບໍ່ມີໃຜ — ຢ່າງແທ້ຈິງບໍ່ມີໃຜໃນໂລກນີ້ — ແມ່ນແຕ່ຈະຖາມວ່າ: ທີ່ຮັກ, ມື້ນີ້ເຈົ້າມີເວລາກິນເຂົ້າເຊົ້າແດ່ບໍ່? ການເວົ້າເຖິງວ່າລາວຮູ້ສຶກແນວໃດແທ້ໆ ຖືກຫ້າມຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ອົດທົນ, ຍິ້ມ ແລະ ຫຼິ້ນກົນຕໍ່ໄປ.

ຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງແບກຕົວເອງມາຢູ່ຂ້າງໆຢ່າງທີ່ວ່າ. ເໜື່ອຍລ້າ, ອິດເມື່ອຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ, ຖືກກັກຂັງຢູ່ໃນເກາະເຫຼັກທີ່ໜາທຶບ. ລາວລາກພາລະນີ້ໄປມາທຸກວັນ ດ້ວຍຄວາມຄິດຢ່າງດຽວທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ: ຂໍຢ່າໃຫ້ໃຜສັງເກດເຫັນວ່າລາວເໜື່ອຍ. ຂໍຢ່າໃຫ້ໃຜເຫັນຄວາມອິດເມື່ອຍຂອງລາວ ຫຼື, ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນແບບນັ້ນ, ລາວສະແດງຄວາມອ່ອນແອພຽງແຕ່ຊົ່ວຄະເຣົາໜຶ່ງ. ສັງຄົມຈະແລ່ນມາທັນທີດ້ວຍໄມ້ບັນທັດເພື່ອວັດສະຖານະ, ກະເປົ໋າເງິນ ແລະ ຄວາມດຸເດືອດຂອງສາຍຕາລາວ. ຜູ້ຊາຍຮອດຂັ້ນຮູ້ສຶກຜິດຕໍ່ຄວາມປາຖະໜາທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນມະນຸດທີ່ສຸດ. ລາວເຮັດວຽກຈົນໝົດແຮງ, ກັບມາເຮືອນ ແລ້ວຄິດຢ່າງຮູ້ສຶກຜິດ: «ຄົງເປັນຍ້ອນຂ້ອຍຂໍຫຼາຍເກີນໄປ… ພຽງແຕ່ຢາກໃຫ້ມີຄົນຕ້ອນຮັບຂ້ອຍຢູ່ເຮືອນດ້ວຍອ້ອມກອດອັນອົບອຸ່ນ, ບໍ່ມີການຕໍ່ວ່າ ແລະ ບໍ່ມີຄຳຕຳໜິ. ຄົງເປັນຄວາມບໍ່ອາຍຂອງຂ້ອຍເອງ». ການຂໍຄວາມອົບອຸ່ນ ແລະ ຄວາມຈິງໃຈທີ່ມີຊີວິດຊີວາໃນໂລກທີ່ປະຕິບັດຕົວຈິງເອົາໄຊ ໄດ້ກາຍເປັນອາຊະຍາກຳໄປແລ້ວ.

ແລະ ຢູ່ຂ້າງໆກໍມີລະຄອນອີກເລື່ອງໜຶ່ງດຳເນີນໄປ — ຄູ່ຮັກໜຸ່ມສາວ. ເບິ່ງພວກເຂົາຈາກທາງນອກ ແລ້ວຫົວໃຈກໍບີບຮັດ. ແທນທີ່ຈະສ່ອງແສງຈາກຄວາມສຸກ, ພວກເຂົາພະຍາຍາມຢ່າງຮີບຮ້ອນເພື່ອ «ເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ພໍໃຈ». ເຈົ້າບ່າວພະຍາຍາມຢ່າງສຸດຄວາມສາມາດຕໍ່ໜ້າແມ່ຍິງໃນອະນາຄົດ, ເຈົ້າສາວປະຈົບປະແຈງຕໍ່ໜ້າແມ່ຜົວ, ທັງສອງກວດເບິ່ງຄວາມຄາດຫວັງຂອງຄົນອື່ນຢ່າງປະສາດ. ທ່ານເບິ່ງຄູ່ນີ້ຈາກທາງນອກ ແລ້ວບໍ່ເຫັນຄວາມຮັກ, ບໍ່ເຫັນຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ, ບໍ່ເຫັນຄວາມອ່ອນໂຍນໃນສາຍຕາ. ແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ມີຊີວິດຊີວາ, ກັບເກີດຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ໜັກແໜ້ນ ແລະ ອຶດອັດ: ພະເຈົ້າເອີຍ, ພວກເຂົາຄືກັບຖືກບັງຄັບໃຫ້ຢູ່ນຳກັນພາຍໃຕ້ປາກປືນ. ພວກເຂົາຫຼົງໄຫຼກັບການສ້າງພາບລັກທີ່ສຸພາບຮຽບຮ້ອຍສຳລັບຍາດພີ່ນ້ອງຈົນລືມສິ້ນວ່າເຫດໃດຈຶ່ງຈັບມືກັນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ແລ້ວແນວຄິດເລື່ອງຄອບຄົວເປັນແນວໃດ? ຄອບຄົວ, ແທນທີ່ຈະເປັນຮັງຂອງຕະກູນ, ເປັນທ່າເຮືອທີ່ສະຫງົບ ແລະ ເປັນແຫຼ່ງຂອງຮີດຄອງປະເພນີອັນຍາວນານ, ກັບກາຍເປັນປ້າຍໂຄສະນາທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນ. ພະລັງທັງໝົດຖືກໃຊ້ໄປກັບຕູ້ສະແດງ: ພວກເຮົາໃສ່ຫຍັງເມື່ອອອກສູ່ສາຍຕາຄົນ, ຈອດລົດຫຍັງໄວ້ຢູ່ເຮືອນ, ຄົນຮູ້ຈັກທີ່ສຳຄັນນັ້ນພວກເຮົາຄ້ອງຄຳນັບຢ່າງສຸພາບພຽງໃດ. ແຕ່ພໍກ້າວຂ້າມປະຕູໄປ — ຢູ່ຫຼັງພາບລັກທີ່ເລຍລຽບນີ້ ກັບມີທະເລຊາຍທີ່ຖືກເຜົາໄໝ້, ຄວາມຄຽດແຄ້ນຊຶ່ງກັນແລະກັນຢ່າງງຽບໆ ແລະ ຄວາມວຸ່ນວາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ແລະ ມັດທະຍາສິນທີ່ປອມແປງນີ້ກໍຖືກປະທັບດ້ວຍຄົນລຸ້ນເກົ່າ. ປູ່ຍ່າຕາຍາຍທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດອັນຍາວນານ, ແທນທີ່ຈະນັ່ງຢ່າງສະຫງ່າລາສີຢູ່ຫົວໜ້າຕະກູນ ແລະ ໄດ້ຮັບການເບິ່ງແຍງຢ່າງສົມຄວນ, ກັບກາຍເປັນຜູ້ຂໍທີ່ຖືກຂົ່ມຂູ່. ລູກທີ່ເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄິດເຖິງການໄປຢ້ຽມຢາມພໍ່ແມ່, ສະໜັບສະໜູນສຸຂະພາບ ຫຼື ພຽງແຕ່ໃຫ້ຄວາມອົບອຸ່ນດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່. ແທນທີ່ຈະເປັນແບບນັ້ນ, ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ກັບປະຈົບປະແຈງຢ່າງຕ່ຳຕ້ອຍຕໍ່ໜ້າລູກສະໄພ້ ແລະ ລູກເຂີຍ: «ຂໍພຽງແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຂົ້າໄປຍຸ່ງ, ຂໍພຽງແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຮ້າຍ, ຂໍພຽງແຕ່ຢ່າໃຫ້ຖືກໄລ່ອອກຈາກປະຕູ». ແລະ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍອະທິຖານຕໍ່ພະເຈົ້າທຸກອົງ: «ພະເຈົ້າເອີຍ, ຂໍປົກປ້ອງຈາກຄວາມອັບອາຍ — ຂໍຢ່າໃຫ້ຫຼານຂອງເພື່ອນບ້ານເບິ່ງຄືວ່າປະສົບຄວາມສຳເລັດກວ່າຫຼານຂອງຂ້ອຍ!». ກຽດສັກສີຂອງຊີວິດທັງຊີວິດຖືກຢຽບຍຳເພື່ອຄວາມຢ້ານກົວຄັບແຄບຂອງຄົນທຳມະດາ.

ແລະ ມັດທະຍາສິນທີ່ຫຼາກຫຼາຍສີສັນນີ້ທັງໝົດກໍຖືກອັລກໍລິທຶມສະໄໝໃໝ່ຕອນໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນກະປ໋ອງດິຈິຕອນອັນດຽວກັນ. ທຸກຄົນຖືກເຮັດໃຫ້ສະເໝີກັນ, ທຸກຄົນໄດ້ຮັບອີໂມຈິແບບດຽວກັນ ແລະ ຖືກສັ່ງໃຫ້ແຂ່ງຂັນກັນເພື່ອການຍອມຮັບຈາກຄົນອື່ນ.

ເມື່ອເດັກນ້ອຍເກີດມາ, ລາວນຳມາກັບຕົວຈັກກະວານໃຫຍ່ໂຕມະຫາສານ ແລະ ໃສປະດັບຄືແກ້ວຄຼິສຕັນ. ລາວເຫັນໂລກມີຊີວິດຊີວາ, ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມະຫັດສະຈັນ. ແລ້ວສິ່ງແວດລ້ອມຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ «ສະຫຼາດ» ເຮັດຫຍັງກັບລາວ? ຕີມືລາວຢ່າງແຮງ: «ເຈົ້າຍັງນ້ອຍ», «ຢ່າຝັນເລື່ອງບໍ່ມີຈິງ», «ຈົ່ງເປັນຄືຄົນອື່ນ». ປົມຂອງພໍ່ແມ່, ຄວາມທະເຍີທະຍານທີ່ບໍ່ໄດ້ສຳເລັດ ແລະ ຄວາມນ້ອຍໃຈຕັ້ງແຕ່ເດັກ ກໍ່ມ້າງຈິດໃຈເດັກຢ່າງໜັກ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ຜູ້ໃຫຍ່ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເອງ ກໍ່ພາລູກອາຍຸຊາວປີໄປຫານັກປິ່ນປົວຈິດ, ບີບມືຖາມວ່າ: «ຄວາມຫວ່າງເປົ່າ ແລະ ໂຣກປະສາດນີ້ມາຈາກໃສ?». ມາຈາກພວກເຈົ້າເອງ. ພວກເຈົ້າເອງທີ່ຢຽບຢຳຈັກກະວານຂອງລາວຕອນລາວອາຍຸຫ້າປີ.

ເມື່ອເດັກບໍ່ຖືກທຳລາຍ, ເມື່ອວິໄນເປັນແບບອ່ອນໂຍນທະນຸຖະໜອມ ແຕ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ, ເມື່ອທຸກຄວາມຝັນ ແລະ ເປົ້າໝາຍຂອງລາວໄດ້ພົບກັບກຳແພງແຫ່ງການສະໜັບສະໜູນທີ່ໝັ້ນຄົງໃນບ້ານ — ເດັກກໍ່ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໂດຍບໍ່ມີປົມ, ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕະຫຼອດໄປວ່າຈະຖືກປະຕິເສດ. ລາວເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນເປັນເຈົ້າຂອງຊະຕາກຳຂອງຕົນເອງ.

ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຢູ່ໃນ VIA AD ME ພື້ນທີ່ຂອງເດັກຖືກແບ່ງອອກຢ່າງລະອຽດປະເໝືອນຊ່າງເຄື່ອງປະດັບ.

ສຳລັບເດັກທີ່ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນແລ້ວ ແລະ ຢາກສ້າງສັນຢ່າງມີສະຕິ, ອາເຕລີ້ຂອງພວກເຮົາ — L’Atelier Jeunesse — ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາ. ນີ້ແມ່ນຫ້ອງທົດລອງສ້າງສັນແບບປິດ. ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງໂຄ້ດແຫ້ງໆ ແລະ ວຽກທາງເຕັກນິກທີ່ຊ້ຳຊາກ — ແຕ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງການສ້າງສັນອັນບໍລິສຸດ: ນິທານ, ສິລະປະທາງສາຍຕາ, ການເຄື່ອນໄຫວ, ດົນຕີ, ໂຄງການສ້າງສັນທຳອິດ. ບ່ອນນັ້ນຈະບໍ່ມີໂລກຂອງຜູ້ໃຫຍ່ເລີຍ, ບໍ່ມີຂໍ້ຄວາມສ່ວນຕົວ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມເປັນພິດ. ສ່ວນການຮ່ວມກຸ່ມສ້າງສັນຈະເປັນໄປໄດ້ພາຍໃຕ້ການຍິນຍອມຂອງພໍ່ແມ່ເທົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກສະມາຊິກດ້ວຍຕົນເອງ.

ປະຕູແຫ່ງເກົ້າໂລກ

ແລະ ຢູ່ໃຈກາງຂອງເຮືອນ ກໍ່ມີປະຕູແຫ່ງເກົ້າໂລກຖືກສ້າງຂຶ້ນ.

ນີ້ບໍ່ແມ່ນຫ້ອງການທະບຽນພົນລະເມືອງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນຄອກຕາມອາຍຸ. ນີ້ແມ່ນເກົ້າໂລກພາຍໃນອັນສັກສິດຂອງມະນຸດ, ບ່ອນທີ່ພາລະໜ້າທີ່ໃນການຕົວະ, ຫຼິ້ນລະຄອນ ແລະ ປອບໃຈ ຖືກປົດອອກຈາກທ່ານ:

I. HER WORLD — ບ່ອນພັກພິງອັນສັກສິດຂອງແມ່ຍິງ. ສະຖານທີ່ທີ່ໜ້າກາກ «ນັກທົນທຸກຜູ້ອົດທົນ» ຖືກປົດອອກ, ສິດໃນການພັກຜ່ອນ, ຄວາມງາມ, ສຸຂະພາບ ແລະ ຄວາມສະຫງົບທາງຈິດໃຈ ຖືກຄືນມາ.

II. HIS WORLD — ບ່ອນຢູ່ຂອງກຽດຕິຍົດຊາຍ ແລະ ພະລັງອັນສະຫງົບ. ພື້ນທີ່ທີ່ເກາະເຫຼັກອັນໜັກຖືກປົດອອກໃນທີ່ສຸດ, ບ່ອນທີ່ບໍ່ຕ້ອງແກ້ຕົວສຳລັບຄວາມເໜື່ອຍລ້າຂອງຕົນ ແລະ ສຳລັບຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະຖືກເຂົ້າໃຈ, ໃຫ້ຄວາມອົບອຸ່ນ ແລະ ຍອມຮັບໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ຕຳໜິ.

III. COUPLES — ສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງສອງຄົນ. ອານາເຂດແຫ່ງຄວາມຮັກອັນຈິງໃຈ, ຄວາມອ່ອນໂຍນ ແລະ ຄຸນຄ່າຮ່ວມ, ບ່ອນທີ່ທາງເຂົ້າຖືກປິດສະໜິດສຳລັບຍາດພີ່ນ້ອງ, ຜູ້ໃຫ້ຄຳປຶກສາ ແລະ ຄົນມັກສອດແງ່.

IV. GOLDEN — ໄວຄຳແຫ່ງກຽດຕິຍົດ. ພື້ນທີ່ທີ່ຄົນລຸ້ນສູງອາໄສຢູ່ເພື່ອຕົນເອງ ແລະ ຄວາມສະຫງົບຂອງຕົນ, ປອດພົ້ນຈາກການປອບໃຈຕົນເອງຢ່າງອັບອາຍຕໍ່ໜ້າລູກຫຼານ.

V. FAMILY — ເປັນຮັງຄອບຄົວທີ່ແທ້ຈິງ, ບ່ອນທີ່ປະເພນີຂອງຄອບຄົວ ແລະ ຄວາມອົບອຸ່ນຂອງເຮືອນຖືກສ້າງຂຶ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຕູ້ສະແດງປອມສຳລັບສາຍຕາຄົນອື່ນ.

VI. BABY — ໂລກຂອງກ້າວທຳອິດ ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດໃສ. ການປົກປ້ອງຢ່າງອ່ອນໂຍນຕໍ່ໄວທີ່ອ່ອນໂຍນທີ່ສຸດ, ບ່ອນທີ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈພື້ນຖານຕໍ່ຊີວິດຖືກວາງລົງ.

VII. KIDS — ຈັກກະວານແຫ່ງເດັກນ້ອຍທີ່ອອກດອກອອກໃບ. ພື້ນທີ່ແຫ່ງຈິນຕະນາການ, ການຫຼິ້ນ ແລະ ນິທານ, ບ່ອນທີ່ໂລກພາຍໃນຂອງເດັກຖືກປົກປ້ອງຈາກແຮງກົດດັນ ແລະ ຄວາມສັບສົນຂອງຜູ້ໃຫຍ່.

VIII. TEENS — ອານາເຂດແຫ່ງການເຕີບໃຫຍ່. ໂລກພາຍໃນຂອງໄວລຸ້ນ, ບ່ອນທີ່ບຸກຄະລິກກະພາບຊອກຫາແກ່ນຂອງຕົນ, ຖືກປົກປ້ອງຈາກການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ຄວາມຖາງຂອງຝູງຊົນ.

IX. HORIZON — ຂອບຟ້າແຫ່ງໄວໜຸ່ມ. ເວລາແຫ່ງຄວາມຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຄວາມໂລແມນຕິກ, ການຊອກຫາອາຊີບຂອງຕົນ ແລະ ກ້າວທຳອິດສູ່ຊີວິດຜູ້ໃຫຍ່ດ້ວຍຫົວທີ່ຍົກສູງຢ່າງພາກພູມໃຈ.

ແລະ ຢູ່ໃຈກາງຂອງສະຖາປັດຕະຍະກຳນີ້, AI MIRROR (Reflection Core) ສ່ອງແສງ — ເປັນກະຈົກແຫ່ງແກ່ນແທ້ຂອງທ່ານ, ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຕົວເອງໂດຍບໍ່ມີກະຈົກບິດເບື້ອນຂອງຄວາມຄິດເຫັນສາທາລະນະ.

ເມື່ອທ່ານອອກສູ່ອານາເຂດພາຍນອກ — ເຂົ້າສູ່ The Heritage District ຫຼື ແສງສັງຄົມ THE ECHO — ກົດໝາຍຫຼັກຂອງເຮືອນຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້: ຄວາມບໍ່ຖືກລະເມີດຢ່າງສົມບູນຕໍ່ຜົນງານ ແລະ ຊື່ຂອງທ່ານ.

ຢູ່ນີ້ບໍ່ມີບອດ, ບໍ່ມີຕົວກອບປອມ ແລະ ບໍ່ມີກາຝາກທາງເຄືອຂ່າຍ. ບໍ່ມີໃຜ ແລະ ບໍ່ມີວັນໃດຈະລັກຊື່ຂອງທ່ານ, ໜ້າຂອງທ່ານ ຫຼື ຜົນງານສ້າງສັນຂອງທ່ານ. ທ່ານຢູ່ໃນໂລກພາຍໃຕ້ຊື່ແທ້ຂອງທ່ານ ແລະ ດ້ວຍສັກສີອັນສູງສົ່ງດັ່ງກະສັດ.

ອິນເຕີເນັດມະຫາຊົນໄດ້ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນສະເໝີພາບໃນສິດທີ່ຈະສົ່ງສຽງດັງ, ປອມ ແລະ ທຸກທໍ່ຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນໜ້າກາກອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດຂອງພວກເຂົາ.
ພວກເຮົາປະລະຄະລະສະຄັດລາຄາຖືກນີ້ໄວ້ຢູ່ນອກປະຕູ.

ປະຕູເປີດຢູ່. ຖອດເກາະປ້ອງກັນອອກ — ທ່ານຢູ່ເຮືອນແລ້ວ.