ຈົດຫມາຍເຖິງຜູ້ທີ່ບໍ່ມີໃຜຖາມ

ໃນທ່າມກາງສຽງດັງອຶກກະທຶກຂອງອາລິຍະທຳທັງໝົດ, ມີຄວາມຫວ່າງເປົ່າໜຶ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານ ແລະ ເຢັນເຫຼືອງ: ບໍ່ມີໃຜເຄີຍຖາມເຈົ້າເລີຍວ່າ — ແລ້ວເຈົ້າຢາກໄດ້ຫຍັງ?

ບໍ່ມີໃຜສົນໃຈວ່າເຈົ້າງຽບຢູ່ກັບເລື່ອງຫຍັງກ່ອນນອນ. ບໍ່ມີໃຜຖາມວ່າຕອນນີ້ເຈົ້າຢາກແລ່ນໄປຂ້າງໜ້າ ຫຼື ເຈົ້າຈຳເປັນຕໍ່ຊີວິດທີ່ຈະມ້ວນຕົວເປັນກ້ອນ ແລະ ນອນຫຼັບໄປເລີຍ. ມີແຕ່ຄົນສັ່ງເຈົ້າບໍ່ຢຸດບໍ່ຢອນວ່າເຈົ້າຕ້ອງເຮັດຫຍັງ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜຖາມຄຳຖາມພື້ນຖານ ແລະ ເລິກລັບທີ່ສຸດນັ້ນວ່າ: «ຕອນນີ້ເຈົ້າຮູ້ສຶກແນວໃດ, ຄົນດີ?».

ຈົດໝາຍສະບັບນີ້ແມ່ນການເຕືອນໃຈ: ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສະແຫວງຫາສິດທີ່ຈະຫາຍໃຈ. ນ້ຳຕາເຈົ້າເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ. ຄວາມເມື່ອຍຂອງເຈົ້າເປັນສິ່ງສັກສິດ. ຄວາມໃຈຮ້າຍຂອງເຈົ້າມີສິດທີ່ຈະລະບາຍອອກມາ. ປ່ອຍໃຫ້ຕົວເອງບໍ່ຕ້ອງສົມບູນແບບ, ແຕ່ມີຊີວິດຊີວາ.