Lascio. Relaxo. Perdono. Libero

A natûa femenin a l'é no fæta de servixo eterno e de comoditæ pe-i âtri. Pe secoli e donne son stæte insegæ: «No t'æghe, ti ê dôçe. Soporta, ti ê savia». E noî s'emmo abituæ a ingiottî e ofeize, acumulando 'n peiso tòscico ch'o distrûe o corpo e l'anima.

A filozofia do Seu Mondo a se tegne in sciô grande ritual de liberaçion interna.

Vegne o momento de andâ a-o confin e dî: «Lascio tûtto quéllo ch'o l'êa no mæ. Relaxo i débiti di âtri. Perdono e mæ debolesse. Libero o pòsto pe-a vitta». Questo o no l'é 'na revòlta contra o mondo. O l'é 'n ritorno a casa — a-a seu puritæ, a-a seu quetessa e a-a seu dignitæ regâ.