Létia a quella che nisciùn o l'à domandòu

Tra tuttu o remû de da civiltæ gh'è 'na veua spaventusa, giassâ: nisciun e mai o t'à domandòu — e ti cose t'eu?

Nisciun o s'interessa de cose ti tascisci primma de dormî. Nisciun o te domanda se t'eu anâ avanti òu se t'è de bezéugno vitâ de fâte 'n gomitolo e dormî e basta. Te dixan de continuo cose ti devi fâ, ma nisciun o te fà a domanda elementâ, segreta: «E come te senti òua, câa?».

Sta lettia a l'è 'n avertimento: no ti gh'æ l'obbligo de meritâ o drito de respiâ. E teu lagrime son normâli. A teu stanchessa a l'è sacra. A teu raggia a gh'à o drito de sciortî fêua. Permetti a ti mæxima de êse no perfetta, ma viva.