A fragilitæ do primmo passo: quande no sei ancon 'na famiggia, ma za ciù che doî

Êse 'na còbia o l'é o stato ciù delicòu e a-o mæximo tempo ciù instabile tra 'n òmmo e 'na donna. No sei ancon sposæ, no sei ancon 'na famiggia. Séi apen-a in sciâ soglia l'un de l'ätro: quande çerchi de veo 'n òmmo con i êuggi, quande con tùtta l'ànima ti veu stâghe vixin e andâghe incontro, ma dentro se strenze 'na poîa — a poîa de fâ mâ sensa veu, de rompî a seu quïete ò d'êse refuòu.

Propio in sce questo passaggio delicòu, o no dîto e l'örgheuggio fan o ciù grande tradimento — fan stâ çitto a gente. Pe-a poîa de fâ o primmo passo e de confesâ quell'o l'é inte l'ànima, a gente a perde 'n tenpo presioso che no se peu ciù tornâ inderré.

O Mondo de Còbie o comensa con l'onestæ verso de lê e verso i ätri. Questo spassio o l'é creòu pe quelli che veuan costruî 'n'union pe tùtta a vitta — e dónca son pronti primma de tùtto a sentî o seu cheu, i seu sentiminti vei e a finî de scondei derê a-o scilençio.