Anatomia do no dîto: perché no se deve temme de no êse capîo

Perché a gente a l'à tanta puia de parlâ pe primma e dî drito i seu sentiménti, quelle che ghe stan a cheu e quelle che fan mâ? Perché ògnidun o l'é tegnûo da-o mæximo barriera interiôre: «E se no me capiscian? E se no accéttan a mæ avertûa?».

Ma a veitæ di rapporti a l'é sorprendentemente sénplice e misericordiôza: se ti àrvi l'anima e l'âtro o no te sente e o no te capisce — alôa o no l'é pròpio o teu òmmo. E o l'é assæ megio savéilo òua e lasciâlo con calma, che vîve pe anni inte no dîto, con puia de dî 'na paròlla de tròppo. E se davanti ti gh'æ pròpio o teu òmmo — o sentiâ scin-a o teu bixoxîo.

Creando l'architetûa do Mondo de Còbie, mi veu dâ a doî 'n teritöio de sincetæ assolûa. 'N pòsto donde imparæ a parlâ sensa masche e sensa puia, a conósceve pe davéi e a insegnâve quarcösa de nêuvo ògni giorno.