D'Welt, déi mat enger Paus ufänkt

D'Internet huet eemol versprach, d'Leit ze verbannen, awer amplaz huet et sech an dee stickegsten an noiséisten Square vum Planéit verwandelt. An en Ort, wou jiddereen all Sekonn deng Opmierksamkeet verlaangt, Standarden opdréckt an d'Liewe vun aneren duerch kal Écranen bewäert.

Eng Fra brauch keng aner Vitrine méi, fir op d'Gléck vun aneren ze kucken. Si brauch en Hellegtum, fir endlech an sech selwer ze kucken.

Dësen Journal fänkt net mam Start un an och net mat engem Manifest. Hien fänkt mat enger Paus un. Vum Moment, wou s du d'Dier virun deem endlosen «du muss» zouméchs a ganz an der absoluter Stëllt bleifs. De Prolog ass net do fir Erklärungen — hien ass do fir en éierlechen éischten Otemzei ze maachen a sech ze erënneren, datt deng richteg Welt mat dir selwer ufänkt.