Zwou Extremitéite vun der Reife: Tëschent Ufuedereien an zerstéierender Interventioun

Wann ech d'Bezéiungen tëschent de Generatiounen observéiert hunn, hunn ech dacks dat selwecht Drama gesinn: wann d'Elteren keen eegene Standpunkt hunn, falen se onvermeidlech an eng vun zwou Extremitéiten. Déi eng fänken un, virun de Kanner ze schmeichelen, Angscht ze hunn, e Wuert ze vill ze soen, a friem Rollen ze spillen — nëmme fir sech net ze verléieren, nëmme fir datt een hinnen e bësse Opmierksamkeet schenkt.

Déi aner wielen de géigendeel, nach méi geféierleche Wee — si ginn ze aktiv am Liewe vun der jonker Famill. Ouni déi richteg Ëmstänn ze kennen, nach dat, wat wierklech tëschent zwee Häerzer geschitt, dréngen si mat hire Rotschléi, Bewäertungen an Uerdnungen an.

Wéi ech d'Architektur vum Gëllene Welt entworf hunn, wollt ech der eelerer Generatioun d'Méiglechkeet ginn, erëm hir eege bannenzeg Stäip ze spieren an ze fillen, datt si hiert eegent Liewen kënnen a sollen liewen. Dëst ass en zouenen Raum vu Sënn, wou de Mënsch net méi muss schmeichelen ëm Opmierksamkeet, nach sech selbst behaapten duerch d'Andréngen an d'Famill vu senge Kanner.