E Bréif iwwer déi, déi d'Universum ëmmer erëm zesummebréngt

D'Schicksal huet eng erstaunlech Handschrëft. Et geschitt, datt zwee Mënschen sech fir d'éischt gesinn, laang ier hir Weeër sech wierklech kräizen. Een laangen Bléck, an deem een de kloeren Wonsch liest, eriwwerzegoen, ze schwätzen, op en Date ze invitéieren — wärend dir allebéid nach komplett fräi sidd. Awer an där Sekonn huelen d'Schüchternheet an d'Zuréckhalung d'Iwwerhand. De Schrëtt gëtt net gemaach, d'Weeër trenne sech, awer d'Erënnerung un dëse Bléck bleift aus irgendeengem Grond bannen.

Aacht oder néng laang Joren verginn. An op eemol geet eng Dier op, d'Liewen bréngt iech erëm zesummen, an an der Stille geschitt eng blitzschnell, duerchdréngend Erkenntnis. Alles bannen schreit, datt dëst keen Zoufall ass, awer elo sinn et männlechen Ego, Angscht oder friem Ëmstänn, déi een déi einfach Wierder net ausspriechen loossen: «Ech hunn dech gär. Ech hunn Gefiller fir dech». An erëm — eng Trennung fir Joren.

Awer d'Universum huet fäerdeg Geschichten gär. Wann mir eis net trauen, d'Wiel beim éischte Kéier ze treffen, läscht et d'Gefill net — et gëtt eis eng Chance erëm, an erëm, an erëm. Et wäert d'Ereegnesser widderhuelen an iech zueinander bréngen, bis dir endlech d'Angscht ofwerft an är richteg Entscheedung trefft.