Ël mond ch'a ancamin-a con na pausa

Internet na vòta a l'avìa promëttù d'unì la gent, ma nopà a l'é vnù la piassa pì stufa e rabelosa dël mond. Un leu andoa che ognidun, minca second, a veul tò atension, at ampon dij criteri e a giudica la vita dj'àutri travers ëd véder frèid.

Na fomna a l'ha pì nen da manca d'un'àutra vetrin-a për vardé la felicità dj'àutri. A l'ha da manca d'un santuari për podèj, për fin, vardé andrinta 'd chila.

Chesto Dnevnik ne scomenza con un start né con un manifest. El scomenza con una pausa. Dal momento che te sierri la porta denanz ai infiniti «te gh'ha da», e te resti in tel silenzi assolud. El prologh el serve minga per spiegazion — el serve per far un prim respiro onest e regordar che el to mond ver el scomenza da ti stessa.