Carta a aquella a quien nadie preguntó

Tra tot lo bruch ensordidor de la civilisacion, i a una pauribla, glaçada vuèja: degun, jamai, te a demandat — e tu, que vòles?

Degun s'interèssa a çò que tasilhas davant de dormir. Degun demanda se vòles ara corrir en davant o se t'es vitalament necessari de te rondejar e simplament dormir. Te dictan sens fin çò que deves far, mas degun pausa la question elementària e sagrada: «E cossí te sentes ara, ma cara?».

Aquesta letra es un remembre: as pas d'obligacion de meritar lo drech de respirar. Tas lagremas son normalas. Ta lassitud es sagrada. Ta ràbia a lo drech de sortir defòra. Permet-te d'èsser pas perfiècha, mas viva.