Letra sus la frontièra que los parents jamai devon passar

I a pas res de mai esglasiant que lo moment ont dubrís las pòrtas de ton ostal als ancians amb un còr pur e sincèr, e en responsa, a ton esquina, començan de teissir maquinacions e complòts. Quand los parents oblidan la neutralitat e se meton cegament del costat de lor filh o de lor filha contra l'autre conjunt.

En intervenent dins l'union d'autrui, los parents son sovent segurs de far plan. Mas sabon pas tota la vertat e comprenon pas quitament quina dolor destructritz e irreparabla fan a l'autre, e coma estropian lo destin de lors pròpres felenes, estrifant lor mond en tròces.

I scrivo sta letra cumo un recordu de sa lege suprema de s'onore de sa famìlia: no siat mai giudiches in sa domo de sos fizos bostros. No fagiat istrinas, no partziat su chi no si podet partire e no imparat a issos cumo depent bìvere. Sa vocatzione bostra est de èssere lughe chieta e agiudu bonu, no fortza chi ruet su chi no est istadu fraigadu dae bois.