Letra sus la puretat del còde, quand lo còr encontra «Lo Quite» tròp tard

I a pas res mai dolorós que lo moment ont vives dins un maridatge inconscient, pendut a un fil, suportant fins a l'extrem — e subran sus ton camin apareis un èsser, e comprenes amb tota l'arma: es el, lo quite. Es una espròva ont se verifica tota la prigondor de l'onor umana.

Qualqu'un dins aquesta segonda cedís a la feblesa, se geta al engan e a la traïson, profanant e son ostal actual e lo nòu sentiment clar. Lo resultat d'aqueste pas es totjorn esglasiant: de gents qu'un jorn partejèron lo meteis lièch se troncan lo còr e se transforman en enemics implacables, prèstes de se despeçar, e entre eles patisson los enfants.

Ma i a ç'è n'autra via — la via d'un còdes morâl intern, quand no tu puedis propit permetiti di fâ un pas dentri une gnove relazion traviers de la bausie, par quant il cûr ti fâs mâl. Tu sielis la puritât e tu tornis indaûr. E cussì la vite us divît di gnûf su rivis diviersis — fin cuant che ducj i doi no sedis cresciûts e no deventis propit libars. Cualchi volte, dopo un dolôr cussì, une persone si sierâ dentri di sè cussì in font che e à pôre di provâ di gnûf. E cualchi altre volte il destin, dopo vê spietât la ore de puritât e de libertât, torne a meti insieme dôs animis cresciudis — za cence ombre e cence ostacui.