Anatomia de las mascas: Perque nos desaprenguèrem de sentir

Aquò comença ja dins la joventut, quand te balhan per lo primièr còp lo scenari d'autrui: quala devas venir, coma cal te comportar, quand te maridar, quantes enfants far nàisser e coma semblar irreprochabla. Mai tard la lista de las exigéncias solament creis: l'ostalana perfiècha, la professionala requista, la maire resplendent.

Cada còp que lo mond t'ensenha la «vida justa», te metes una masca novèla. Una armadura pesuga, bèla, socialament aprovada. E amb lo temps, jos aquesta pesantor, la linha s'escafa: ont son tas desirs vertadièrs, e ont son los ròtles impausats d'autrui?

Crear ton mond interior significa levar pauc a pauc, amb suènh, aquestas jaças. Pas te brisar, mas desenterrar ton autenticitat jos los esbudèls de las paurs e de las esperanças d'autrui.