«Vu sentiràs, es impossiblo de passar per naut»: Quand doas sòmis se reconeisson

De còps un òme pòrta en el la sòmi mai simpla e pura dempuèi sa joventut. Per exemple, un jorn qu'a vist una vertadièra tendresa dins un ostal d'autru, se ditz en el meteis: «Quand aurai un òme aimat, vòli cada còp que passa lo lindal, córrer a sa encontre, l'abraçar fòrt e lo baisar amb tendresa». Mas la vida de còps se fai talament que costat se tròba pas lo bon: ton mai caud espandiment un jorn es refusat frejament, e amagas aquesta tendresa prigondament en tu per de longs ans.

E endacòm dins aqueste meteis mond viu un autre òme. E un jorn dins una conversa tranquilla confessèt lo mai secret: «Somii solament una causa — que a l'ostal me recebon amb d'abraçadas caudas e aimantas… Mas, benlèu, demandi tròp?».

Non, pas tròp. Simplament pas a la bona. Perqué quand rencontratz vòstre òme — tot es possible. Çò que l'un crenta quitament de somiar, l'autre tota sa vida a somiat de donar. Es alara que me demandèron: «Coma sabrai que es ela la bona?». Alara me virèri e respondèri: «Vu sentiràs, es impossiblo de passar per naut».

El Mundu de les Paredes ye creáu xustamente pa esti reconocimientu — mentanto tas namás al entamu de la rellación. Pa que entames a sentir el to corazón, los tos sentimientos sinceros y nun tengas mieu de falar de lo que quies de verdá. Pos entender que tienes delantre a la to destinación ye percenciellu: el to suañu más preciáu resulta ser xustamente esa casa que la otra persona buscó tola so vida.